Ndërsa Rusia është e pasur me tokë e burime natyrore, Kina është e pasur me njerëz. Të dyja vendet po i shkëmbejnë për të zhvilluar një rajon deri dje të harruar dhe të mbushur vetëm me legjenda

Skedat

Rusia

• Sipërfaqja: 17 milionë km2
• Popullsia: 143 milionë banorë
• Densiteti: 8.3 banorë për km2
• PBB: 2.4 triliardë dollarë
• PBB për frymë: 16,700 USD

Kina

• Sipërfaqja: 9.6 milionë km2
• Popullsia: 1.34 miliardë banorë
• Densiteti: 140 banorë për km2
• PBB: 11.3 triliardë dollarë
• PBB për frymë: 8,400 dollarë

Gjeopolitika

OSTANINO, Rusi — Kur një investitor kinez bleu një fermë disa vite më parë në këtë fshat, ai ishte aq i lumtur sa e quajti “Toka e Artë”. Dheu ishte i pasur, dielli dhe shiu qenë të bollshëm. Toka e blerë gjendet thellë në Rusinë qendrore dhe ishte gjerësisht e pabanuar.

Tashmë nuk është kështu. Sot serrat janë ngritur rresht pas rreshti dhe duzina me fermerë kinezë po mbledhin domate. Dhe në vitet me prodhim të bollshëm, investitori ka nevojë për shumë më tepër punëtorë që për momentin i mungojnë.

Fluksi i punëtorëve të fermës nga Kina në Rusi është pjesë e zhvillimit të lidhjeve të shumëfishta ekonomike mes dy vendeve, njëra e pasur me tokë e burime dhe tjetra e pasur me njerëz.

Për shumë vite pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, të dyja vendet janë përpjekur për t’i konvertuar këto fuqi që plotësojnë njëra-tjetrën në mundësi reale biznesi. Disa sipërmarrje minerare po funksionojnë. Kompanitë shtetërore kanë nënshkruar marrëveshje të mëdha për naftë, qymyr dhe lëndë drusore që formojnë edhe shtyllën kurrizore të marrëdhënies ekonomike.

Megjithëse sipërmarrjet kineze në bujqësinë e Rusisë kanë qenë në përmasa më të vogla, ato mund të kthehen në faktorë po aq të rëndësishëm dhe kjo, sepse emigrimi mund të krijojë tensione të ngjashme me ato që ndodhin në SHBA mbi importimin e punëtorëve të fermave nga Meksika.

Sipas Programit Botëror të Ushqimit, Rusia ka rezervën më të madhe të botës në tokë bujqësore ende të pashfrytëzuar, një trashëgimi kjo e rrëzimit të sistemit të fermave kolektive sovjetike dhe depopullimit të Rusisë rurale gjatë dy dekadave të fundit. Popullata e Rusisë është 141 milionë, ndërsa ajo e Kinës është 1.3 miliardë.

Kina ka një problem ekzistencial, gjetjen e ushqimit të mjaftueshëm për popullatën e saj të stërmadhe, si dhe sigurimin e fronteve të duhura të punës për popullatën e saj rurale. Disa ferma të drejtuara nga kinezët në Rusi e dërgojnë prodhimin e tyre të sojës në Kinë dhe ndërsa prania kineze në sektorin e bujqësisë rritet, rritet edhe potenciali për eksport ushqimesh. Fermat e zarzavateve si “Toka e Artë” punojnë më së shumti për tregun vendor.

Ndërsa çmimet e ushqimeve u rritën ndjeshëm pesë vjet më parë, para krizës financiare, qeveria e Kinës hapi bisedime për investime në territoret bujqësore të Rusisë. Programi filloi të japë frutet e veta këtë vit me 1 miliard dollarë ndihma nga Korporata Kineze e Investimeve, një fond i përbashkët ruso-kinez që synon bujqësinë dhe pyjet në Rusi e në shtete të tjera ish-sovjetike, si Ukraina dhe Kazakistani.

Nën një program të mbështetur nga qeveria e Rusisë, kompanitë kineze morën me qira rreth 300 mijë hektarë tokë, shumica e së cilës gjendet përgjatë kufirit që të dyja vendet kanë në verilindje të Kinës. Përveç këtyre, kompanitë kineze kanë marrë me qira edhe 600 mijë hektarë të tjerë në pyjet e Siberisë, ku druvarët kinezë presin pemët për eksport drejt Kinës.

Në disa raste, investitorët kinezë po blejnë tokë në Rusi. “Toka e Artë” është një nga nëntë fermat kineze në Rajonin Sverdlovsk në Rusinë qendrore, sipas një zyrtari vendas të Ministrisë së Bujqësisë. Shumë të tjera janë krijuar në jug, në rajonin e Çeliabinskit. Fermat e zarzavateve të kinezëve veprojnë edhe pranë qyteteve të mëdha si Moska apo Shën Petersburgu, mijëra kilometra larg kufirit.

“Biznesi i ‘Tokës së Artë’ mund të rritet po aq lehtë sa edhe bimët e domateve në serra këtu”, thotë Zhang Vei Dong, drejtuesi i saj, i cili njihet me nofkën ruse Liosha dhe që shërben edhe si përkthyes kur del nevoja. “Shiko tokat e pabanuara sa shumë janë”, thotë ai, duke treguar përqark.

Zhang ka marrë leje nga Shërbimi Federal i Emigracionit për 70 punëtorë fushash nga Kina, por thotë se shpesh ka nevojë për shumë të tjerë shtesë.

Rekrutimi i punëtorëve nuk është aspak problem. Punëtorët kinezë të mbjelljes, prashitjes dhe vjeljes janë shumë të gatshëm të ndërmarrin udhëtimin përmes një linje autobusi të mbingarkuar dhe të vjetër që shkon përgjatë Siberisë dhe Mançurisë. Ai është një shteg drejt mundësisë ekonomike e njohur edhe për numrin e pafundmë të vjelësve të rrushit nga Meksika drejt Kalifornisë, filipinasve drejt Dubait apo algjerianëve drejt Francës.

Duke u ndalur nga puna e saj te vjelja e domateve, Li Hunlao, një fermere nga qyteti verilindor i Harbin në Kinë, shpjegon përmes një përkthyesi, se pse erdhi kaq larg nga shtëpia e vet: “Natyrisht që erdha për paratë, e për çfarë tjetër?” thotë ajo. Një pagë prej 650 dollarësh në muaj këtu është pesë herë më e madhe se sa pagat për punëtorët e fushave në Kinë.

Politika e jashtme e Kremlinit ka theksuar nevojën për lidhje më të mira me Kinën, ndërsa ekonomia e Europës gjendet pothuajse në recesion, një temë kjo që u hap edhe gjatë takimit të Organizatës së Bashkëpunimit Ekonomik të Azi-Paqësorit, takim që u krye në qytetin rus të Vladivostokut.

“Ne kemi kaluar kohë të bollshme me diell që qenë shumë fitimprurëse”, tha Presidenti Vladimir V. Putin në një intervistë të transmetuar në televizionin shtetëror të Rusisë.

Si vend mikpritës, Rusia vendosi axhendën e takimit. Në mënyrë kuptimplotë dhe në përputhje me sasinë e stërmadhe të tokës që disponon, Putini vendosi në krye të axhendës sigurinë ushqimore, duke pranuar njëkohësisht rolin e madh dhe në rritje të Rusisë si eksportuese drithërash në vendet në zhvillim.

Qeveria e Rusisë i ka vënë vetes objektivin e rritjes së volumit të tregtisë me Kinën në mbi 200 miliardë dollarë në vit nga 80 miliardë që ishte vitin e kaluar. Sa për krahasim, tregtia mes Kinës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës pati një volum prej 503 miliardësh më 2011-n, sipas të dhënave të Departamentit të Tregtisë.

Ata që janë skeptikë mbi mundësinë e rritjes së bashkëpunimit ekonomik mes Rusisë dhe Kinës, tregojnë mosbesimin e madh që ka zotëruar në marrëdhëniet mes dy vendeve prej dekadash dhe që filluan në vitin 1969 me luftërat ndërkufitare pranë lumit Usuri. Mosmarrëveshjet që lidheshin me pretendime territoriale shkaktuan shumë të vdekur mes dy palëve dhe ngrinë çdo zhvillim të mundshëm. Vetëm në vitin 2009 të dyja vendet nënshkruan marrëveshjen e demaskimit final të kufirit mes tyre.

Rusët kanë gjithashtu frikë se rritja e bashkëpunimit ekonomik do të sjellë një valë emigrantësh kinezë që do të marrin nën kontroll territore të nënpopulluara, një shqetësim ky i shprehur edhe në fshatin e fermës “Toka e Artë”.

“Çfarë bëjnë këta njerëz këtu?” thotë Nadezhda A. Kolyesova, një shitëse në dyqanin e mallrave të përzier në fshatin piktoresk të Ostaninos, i cili përbëhet nga një grusht shtëpish druri me panoramë nga një moçal.

“Nuk kam asgjë kundër tyre, por Rusia është për rusët dhe Kina është për kinezët”, shton ajo.

Ajo pranon se tani për tani gjërat po ecin më së miri, dhe nuk do të ketë probleme “për sa kohë ata nuk skllavërojnë fëmijët tanë në të ardhmen”.

Ferma ka një politikë që u jep zarzavate falas të gjithë vendasve që shkojnë aty, veçanërisht të moshuarve. Punëtorët kinezë jetojnë në fjetore të sajuara me dru të vjetër e të ripërdorur dhe përdorin dyqanin e fshatit për të blerë cigare, vodka, salsiçe dhe akullore.

Në një rast, një përleshje shpërtheu mes të rinjve rusë dhe atyre kinezë. Por deri më sot asnjë lidhje dashurore mes të ardhurve dhe kinezëve nuk është raportuar. Gjyshet ruse në sheshin e fshatit pranojnë se në fakt, rusët dhe kinezët mund të jetojnë të qetë dhe në paqe në krah të njëri-tjetrit në Rusinë rurale.

Sot janë rreth 400 mijë emigrantë kinezë që jetojnë në Rusi dhe përbëjnë vetëm një pjesë fare të vogël të numrit të madh të emigrantëve në vend. Shumica e tyre vijnë nga shtetet ish-sovjetike të Azisë Qendrore. Por emigrimi kinez pritet të rritet në të ardhmen.

Gjatë sezoneve të shkuara, “Toka e Artë”, një fermë e krijuar nga fushat bosh pesë vjet më parë, arrinte të merrte lejet e nevojshme të punës për serrat e veta, megjithëse pengesat burokratike të Rusisë për programin e vizave të punëtorëve sezonalë qenë të shumta. Por këto kuota u reduktuan më shumë këtë vit.

Vladimir Balasanyan, një banor i fshatit Ostanino, i cili punon si menaxher në fermë dhe që pesë vjet më parë investitorët kinezë e vunë tokën nën emrin e tij, thotë se shumë pak rusë duan të punojnë në bujqësi këto kohë.

“Qeveria jonë dëshiron që fermerët tanë të kenë punë”, thotë ai. “Por rusët nuk duan të punojnë në fermë.”

Investitorët kinezë në fermën “Toka e Artë” kanë bërë tregti prej vitesh me qytetin më të afërt, atë të Jekaterinburgut, sipas Balasanyan. Ai e mori tokën duke blerë aksione nga një fermë kolektive e falimentuar. Tani jeton në Harbin dhe rekruton punëtorë krahu për fermën “Toka e Artë”, duke përhapur lajmin në fshatrat kineze fqinje për nevojën për punëtorë.

Pronari Piao Chen Nan, paguan një pagë më të lartë për punëtorët kinezë nga sa këta të fundit mund të fitojnë në shtëpi. Ai mund t’i përballojë pagat e larta, për shkak se shitja e domateve është fitimprurëse. Në këtë anë të Rusisë, një kilogram kushton 50 cent, ndërkohë që në Kinë kushton vetëm 16 cent të dollarit.

Në vjeshtën e vonë, punëtorët rikthejnë në punë sobat me dru nëpër serra dhe gjatë netëve të para me ngricë marrin dru për zjarr nga pylli aty pranë për të zgjatur sezonin e prodhimit edhe për disa javë. Në mënyrë të pashmangshme, ngrica ruse kapërdin gjithçka dhe kinezët largohen, duke bërë rrugën e tyre të gjatë të kthimit përgjatë hekurudhës transsiberiane deri në sezonin e ardhshëm.

14.09.2012

Burimi: Gazeta Shqip

The post Poli i ri ekonomik Rusi–Kinë në mes të askundit (Burimi: Gazeta Shqip, gazeta-shqip.com) appeared first on Lajme shqip.

Disa anëtarë të Eurozonës mund të detyrohen të largohen nga blloku nëse kriza e borxheve do të vazhdojë, deklaroi një prej arkitektëve të monedhës së përbashkët euro. 

“Gjithçka më bën të besoj se Eurozona do të shpëtojë. Ajo që nuk mund të parashikoj është se sa vende do të vazhdojnë të mbeten pjesë e saj më pas”, deklaroi Otmar Issing, një ish-kryekonomist i Bankës Qendrore Europiane.
Mesazhi i Issing, anëtar i Bundesbank deri në 1998, nismëtar i BQE-së ku punoi deri në 2006-n, erdhi në një editorial gjatë së mërkurës, erdhi disa orë pasi Brukseli paralajmëroi nga rreziku i mungesës së fondeve për kreditim.

“Reformat thelbësore në disa vende duhet ende të realizohen. Ajo që duhet që të gjithë të përqendrohen është rikthimi i euros siç ka qenë, një monedhë e fortë dhe e qëndrueshme, e stabilizuar nga një bankë qendrore. Në mënyrë që kjo të ndodhë, të gjithë protagonistët e tjerë, veçanërisht qeveritë kombëtare, duhet të përmbushin “detyrat e tyre të shtëpisë””, theksoi Issing, i cili u shpreh kategorikisht kundër çdo ideje të rikthimit të Gjermanisë në monedhën e mëparshme “deutschemarka”.

Së fundmi, në një raport të agjensisë së vlerësimeve “Morgan Stanley”, kritikohej gjithashtu polarizimi dhe “ballkanizimi” i sistemit bankar në BE.

“Sistemi bankar ka dëshmuar se si ekonomitë e dobëta të Eurozonës, si Spanja, Italia, Portugalia, Qipro, Greqia dhe Irlanda, në mënyrë progresive e të vazhdueshme kanë humbur kreditimin në favor të ekonomive më të forta si Gjermania dhe Franca, bankat e të cilave zgjedhin në këtë mënyrë të mbrohen nga kriza”, shkruhej në raport.

09.08.2012

Burimi: Top Channel

The post Eksperti: Disa vende braktisin euron (Burimi: Top Channel, top-channel.tv) appeared first on Lajme shqip.

Nuk ka mbetur shumë mundësi, për të arritur që politikanët gjermanë të jenë të një mendjeje, kur bëhet fjalë për euron. Shumicës së tyre u interesojnë synimet e veta politike, kur flasin për euron. Kryeministri italian Mario Monti ia doli mbanë. Me një citat të vetëm ai nxiti shqetësimin e të gjitha kampeve politike, për të mbrojtur plot fjalë sulmin mbi të drejtat e tyre parlamentare. Në një intervistë në revistën politike informative gjermane “Spiegel” ish-Komisari i BE-së tha: “Nëse qeveritë varen krejtësisht nga vendimet e parlamenteve, pa pasur hapësirën e tyre të veprimit, atëherë shpërbërja e Europës do të jetë shumë më e mundshme se sa integrimi.” Në kohën e krizës së euros nuk duhet shumë për të shkaktuar histeri. Kristiandemokrati Michael Meister i tha gazetës së Berlinit “Tagesspiegel”: “Në Europë ne nuk kemi nevojë për më pak, por për më shumë demokraci.” Socialdemokrati Joachim Poß theksoi për “Rheinischen Post” se: Në Itali, me sa duket, mënyra se si është parë parlamenti ka vuajtur nga vitet e Berluskonit.” Vetë qeveria gjermane u distancua qartë. “Mendimi i Kancelares federale është se në Gjermani ka pasur eksperienca të mira me masën e duhur të pjesëmarrjes së parlamentit,” tha zëvendësi i zëdhënësit të qeverisë Georg Streiter, duke përmendur vendimin e fundit të Gjykatës Kushtetuese gjermane, për rritjen edhe më shumë të kësaj pjesëmarrjeje. Ministri i Jashtëm Guido Westerwelle plotësoi: “Kontrolli parlamentar i politikës europiane është i padiskutueshëm.” Monti e pati lëshuar fjalinë në lidhje me paralajmërimet për shpërbërjen e Bashkimit Europian. “Tensionet që kanë shoqëruar vitet e fundit zonën e euros, tregojnë për shenjat e një shpërbërjeje psikologjike të Europës”, tha Monti. Me shqetësimin e tij për kthimin e Europës sërish në shtete të ndara, Monti nuk është i vetëm, edhe politikanë gjermanë janë shprehur kohët e fundit për këtë. Edhe politikanë gjermanë kanë kontribuar për ashpërsimin e tonit në Europë. Si për shembull sekretari i përgjithshëm i Partisë Kristian Sociale CSU, Alexander Dobrindt, me replikën jo diplomatike: “Lakmia për paratë e taksapaguesve gjermanë e kanë çuar Montin në preferenca jodemokratike.” Më parë ministri bavarez i Financave Markus Söde pati kërkuar nxjerrjen e Greqisë nga zona e euros. Ai pasoi thëniet e ministrit bavarez të Ekonomisë Martin Zeil nga Partia e Demokratëve Liberalë (FDP): “Kush nuk është në gjendje të përmbushë kushtet e vendosura, duhet të largohet nga zona e euros.” Fakti që tone të tilla të ashpra kundër vendeve europiane në krizë vijnë nga Bavaria, ka të bëjë me politikën e brendshme atje. Gjatë zgjedhjeve të landit, një vit më parë, Partia Kristian Sociale CSU u rrezikua për herë të parë në gjysmëshekullin e fundit të humbiste pushtetin, kurse liberalët FDP, të futeshin në parlament. Të dy partitë shihen të rrezikuara nga Zgjedhësit e Lirë, të cilët u futën për herë të parë në Parlamentin e landit, katër vjet më parë dhe me kursin e theksuar euroskeptik duket se kanë dalë për gjuetinë e votave. Rreziku për partitë në pushtet në Bavari nuk ka ardhur kurrë nga e majta, por nga e djathta dhe nga kampi liberal-konservator. Partia e Kristianëve Socialë i ka shpëtuar këtij rreziku, duke iu afruar sfiduesve me politikën e tyre. Në këtë mënyrë, arriti CSU të fitonte në vitet pesëdhjetë kundër Partisë Fshatare, parti separatiste-liberale dhe në vitet gjashtëdhjetë dhe shtatëdhjetë të pengonte futjen në parlamentin e landit të nacionaldemokratëve ekstremistë të djathtë dhe republikanëve.

Kryeministri italian Mario Monti ia doli mbanë. Me një citat të vetëm ai nxiti shqetësimin e të gjitha kampeve politike, për të mbrojtur plot fjalë sulmin mbi të drejtat e tyre parlamentare. Në një intervistë në revistën politike informative gjermane “Spiegel” ish-Komisari i BE-së tha: “Nëse qeveritë varen krejtësisht nga vendimet e parlamenteve, pa pasur hapësirën e veprimit, atëherë shpërbërja e Europës do të jetë shumë më e mundshme se sa integrimi”.

08.08.2012

Burimi: Gazeta Shqip 

The post E ardhmja e euros “përçan” Gjermaninë (Burimi: Gazeta Shqip, gazeta-shqip.com) appeared first on Lajme shqip.

Nostradamusi i kolapseve ekonomike parashikon…

Që kur profecitë e tij për katastrofat ekonomike u bënë realitet, Nouriel Roubini e gjeti veten në një pozicion shumë të vështirë, me lloj-lloj “emrash” që i ngjitën: mes të cilave edhe “doktor katastrofa”. Ishte pikërisht ky doktor që kishte parashikuar katastrofën e ekonomisë globale, ndërsa për të tjerët kjo nuk ishte aspak e drejtë. Për ta ekonomia lulëzonte dhe asnjë problem serioz nuk shfaqej në horizont. Në vitin 2006, ekonomisti i famshëm, i lindur në Turqi dhe i diplomuar në Boconi dhe i mësuar me katedrat më prestigjioze të ekonomisë në botë (tani jep mësim në New York University) u vu në krye të tregut imobiliar dhe si një mjek kishte gjetur shenjat e një sëmundjeje botërore ekonomike. Një sëmundje që, e nisur nga një tullë, do të infektonte gjithë sistemin ekonomik. Pseudonimet, që i kanë vënë të tjerët, nuk e shqetësojnë aspak. “Nëse dikush kërkon të më quajë kështu, është punë për të. Nuk i kam dhënë kurrë rëndësi këtyre gjërave. Është e vërtetë që prirem të nënvizoj aspektet negative, por i bazoj konsideratat e mia në analizën e të dhënave, duke i marrë seriozisht në konsideratë rreziqet. Pasi bëhet analiza, duhen bërë edhe propozime konstruktive”.

Çfarë mendon se mund ta shpëtojë një Europë të zhytur në krizë?

Para së gjithash, dua të kujtoj se kriza është globale. Eurozona përfaqëson vetëm pjesën më kritike të një skenari, që përfshin SHBA-në, por edhe ekonomitë në zhvillim në krizë, dhe për shembull, kërcënimet gjeopolitike të rëndësishme, si prodhimi nuklear i Iranit. Unë mendoj se për Europën ka vetëm një rrugë: të krijojë një union solid, një union bankar që lejon të ndajë borxhet dhe të mbrojë monedhën e përbashkët. Por për ta bërë këtë duhet një union i fortë politik, pikërisht kjo që nuk është bërë kurrë.

Alternativa të tjera?

Shpërbëja e eurozonës, me pak fjalë, një katastrofë. Nëse dalja e kontrolluar e një ekonomie të vogël, si ajo e Greqisë mund të shkaktojë dëme të mëdha, imagjinoni ç’mund të ndodhë me ekonomi të tilla si ajo e Italisë.

Si e gjykoni punën e presidentit të Bankës Qendrore Europiane, Mario Draghi, që në një intervistë të fundit ka folur për mundësinë e forcimit të BE-së. Si ju duket puna e tij në Frankfurt?

E respektoj shumë Draghi-n dhe e konsideroj një president të mirë të BQE-së. Sigurisht që është më mirë se Jean-Claude Trischet-i. Mendoj se është i vetmi që mund ta bindë Gjermaninë, që të ndihmojë ekonomitë e vendeve në krizë dhe ta bëjë këtë institucion një urë drejt diçkaje, dhe jo një urë drejt asgjëje, siç ka qenë deri tani.

Drejt çfarë gjejë më saktësisht?

Ndarjes së borxhit. Fakti është që politikisht nuk mund të pretendohen menjëherë eurobondet dhe aq më tepër të mendosh që Gjermania të pranojë në njëfarë mënyre të reformojë BQE-në, për ta bërë më të ngjashme me FED-in. Ajo që mund të bëhet është ta ndihmojmë Draghi-n të veprojë me kujdes në krye të BQE-së.

Edhe Italia është një vend i zhytur në krizë dhe recesion. Ka shpresa për t’ia dalë mbanë?

Edhe situata e Italisë është shumë e komplikuar. Duhen vendime të forta të politikës ekonomike të orientuara ekskluzivisht drejt rritjes ekonomike. Disiplina fiskale është një masë e nevojshme, por rritja ekonomike është urgjente për të mos përfunduar në duart e trojkës: FNMN-BQE-BE.

Është Mario Monti njeriu i duhur për këtë?

Monti është i vetmi në Itali që mund ta bëjë këtë, edhe pse më duket se nuk ka mbështetjen e nevojshme politike. Pastaj duhet që Gjermania të pranojë një kompromis për disiplinën fiskale.

Europa, e dominuar nga Angela Merkel, ka inauguruar paradigmën e njohur të kursimit, në një kohë kur Amerika ka investuar me miliarda në sistemin ekonomik për ta stimuluar, duke ndjekur doktrinën kejnesiane. Por edhe Amerika nuk ka dalë nga depresioni. Si i gjykon këto vendime?

Amerikanët kanë vënë në qarkullim 800 miliardë dollarë dhe tani gjenden përpara një rritjeje ekonomike 2 për qind, ndërsa në Europë shenjat janë ende negative. Është absurde ta gjykosh si dështim nismën amerikane.

1959 - Nouriel Roubini është një ekonomist amerikan me prejardhje hebreje. Është profesor ekonomie në Universitetin e Nju Jorkut dhe president i RGE Monitor, shoqëria e analizave financiare. Lindi në Stamboll, 53 vjet më parë

1983 - Ka jetuar mes Teheranit, Tel Avivit dhe Milanos, ku frekuentoi shkollën hebreje dhe Boconi-n. Pas diplomimit në 1983, u transferua në SHBA, ku mori një doktoraturë në Harvard. Ka qenë një nga konsulentët e Klintonit

2006 - Gjatë një konference të Fondit Monetar Ndërkombëtar ekonomisti parashikoi se SHBA-ja do të përballej me shpërthimin e “flluskës” imobiliare, duke nisur kështu një fazë recesioni

2010 – Ekonomisti parashikoi për ekonomitë amerikane, japoneze dhe europiane, një recesion të dytë, shumë herë më të keq se i pari.

08.08.2012

Burimi: Gazeta Shqip

The post Nouriel Roubini (Burimi: Gazeta Shqip, gazeta-shqip.com) appeared first on Lajme shqip.

BRUKSEL-

Kjo ka bërë që shefi i këtij institucioni financiar të zhvillojë sot një takim me Sekretarin Amerikan të Thesarit Timothi Gajthner. Takimi i sotëm konsiderohet të jetë testi kryesor për Draghin gjatë nëntë muajve të punës së tij. BQE-së i ka mbetur pak hapësirë për te mbajtur kredibilitetin dhe për të parandaluar rritjen e kostove të huave për vendet e zhytura në borxh si Greqia, Italia dhe Spanja. Javën e kaluar, Draghi tha se banka “është e gatshme të bëjë gjithçka që nevojitet për ta shpëtuar Euron”.

Analistët thonë se mosveprimet eventuale gjatë së enjtes mund të shkaktonin sërish rritje të kostove të huave. Sekretari Amerikan i Thesarit, Timothi Gajthner, ka theksuar nevojën që Eurozona të ndërmarrë veprime konkrete në uljen e kostove të huave për vendet e saja të zhytura në borxh.

02.08.2012

Burimi: Balkanweb

The post Shpëtimi i euros, Draghi takon Gajthner (Burimi: Balkanweb, www.balkanweb.com ) appeared first on Lajme shqip.

Banka Qëndrore Europiane është gati të bëjë “gjithçka që është e nevojshme” për të mbështetur euron, deklaroi presidenti i saj. Mesazhi i fortë i Mario Drahgit solli një rritje të fortë e të menjëhershme të çmimeve të aksioneve nëpër bursat e kontinentit si dhe forcim të euros. Bursa kryesore e Spanjës, IBEX, pa rritje të vlerës së përgjithshme të aksioneve të listuara me 6 për qind ndërsa bursa e Milanos u rrit me 5.6 për qind pas deklaratës.

Fjalët e Draghit mjaftuan për të sjellë edhe rënien e interesave të bondeve sovrane. Bondet dhjetëvjeçare të Spanjës ranë në 6.8 për qind nga 7.6 për qind që qenë në kulmin e krizës. Ekspertët besojnë se në rast se interesat e bondeve qëndrojnë për shumë kohë mbi 7 për qind, atëhere Spanja do të duhet të falimentojë.

Komentet e Draghit sollën edhe rritjen e euros, e cila fitoi 1 për qind kundrejt dollarit dhe këmbehet aktualisht për 1.2284 USD.

Bursat e tjera shënuan gjithashtu rritje. FTSE 100 në Londër u rrit me 1.4 për qind ndërsa bursa e Francës u rrit me 4.1 për qind.

Draghi argumentoi se mbajtja e interesave të bondeve në nivele të ulëta është puna kryesore e BQE. Kjo u interpretua nga investitorët si sinjal se BQE mund të fillojë sërish të blejë bonde sovrane të vendeve në vështirësi duke sjellë reduktim të presionit mbi Spanjën dhe Italinë.

Deklarata e fortë e Draghit u prit me përshëndetje nëpër të gjithë Europën për shkak të efektit të menjëhershëm politik që pati mbi investitorët.

27 korrik 2012

Burimi: Gazeta Shqip

The post Draghi qetëson tregjet: “Ne do ta shpëtojmë euron” (Burimi: Gazeta Shqip, gazeta-shqip.com ) appeared first on Lajme shqip.

Të varfrit dhe shtresa e mesme kanë mbajtur dhe vazhdojnë të mbajnë mbi supet e tyre barrën më të madhe të të gjitha masave shtrënguese që kanë ndërmarrë shumë qeveri në përpjekje për të përballuar krizën ekonomike dhe shifrat e larta të borxhit. Bëhet fjalë për një politikë shkurtimesh të ndërmarrë në mënyrë të përshkallëzuar, gjatë këtyre tre viteve të fundit dhe që vazhdon me pasoja të rënda për njerëzit edhe sot.

Kështu, në Shtetet e Bashkuara reduktimet e buxhetit kanë detyruar shtetet që të reduktojnë buxhetin në fusha si arsimi, transporti publik, shërbimet sociale. Në Europë, reduktimet në fondet për mirëqenien sociale kanë bërë që shumë njerëz të varfër dhe me paaftësi fizike të druhen për jetën e tyre.

Por kjo lojë e reduktimit të shpenzimeve ka edhe një palë që quhet fituese. Shkurtimi, ose dhe mbyllja fare e programeve qeveritare që sjellin përfitimet për shtresat dhe personat më pak të privilegjuar të shoqërisë ka qenë  një nga objektivat ideologjikë të konservatorëve. Në këtë mënyrë kemi edhe një përfitim krejt të pastër edhe për klasën e korporatave të mëdha, duke qenë se shërbimet qeveritare janë privatizuar dhe kursimet e mbledhura nga shkurtimet e shpenzimeve shërbejnë edhe për të mbuluar reduktimin e të ardhurave nga taksat e qytetarëve të pasur. Propaganda konservatore amerikane prej kohësh ka qenë kundër programeve të tilla sociale, të cilat sipas tyre “kanë qenë në krizë. Avokatët e masave shtrënguese i “shitën” propozimet e tyre si mjete që në fakt do të ndërmerreshin për të përmirësuar ekonominë. Madje vetë ish-drejtori i Bankës Qendrore Europiane, Jan-Claude Trichet deklaroi në vitin 2010 se ishte gabim të mendohej se reduktimet fiskale përbënin kërcënim për rritjen ekonomike dhe krijimin e vendeve të punës. Të njëjtën gjë thanë edhe amerikanët në vitin 2011 e më saktë republikani, Paul Tyan, kryetari i komisionit të buxhetit në Senat: “Ne do të reduktojmë shpenzimet për të ulur borxhin” .

Ndërkohë, korporatat e mëdha përfitojnë nga rregullimet që u janë bërë taksave. Në disa propozime në këtë drejtim kërkohet një reformim i taksave për korporatat për një sistem të quajtur: sistemi territorial që do të sjellë avantazhe të veçanta për të gjitha bankat e “Wall Street”. Kjo do t’i mundësojë kompanitë amerikane që të mos paguajnë më taksa në SHBA për fitimet jashtë vendit, përfshi paratë e vendosura në “parajsat fiskale” si Cayman Islands.

Por edhe pse politikat e shkurtimeve të shpenzimeve u mbrojtën dhe u shitën si politika që do të çonin në shkurtimin e borxheve dhe në hapjen e vendeve të reja të punës, asgjë e tillë nuk ka ndodhur në vendet që i ndërmorën. Përkundrazi. Rritja ekonomike nuk u duk as në horizont. Shtetet e Bashkuara shfaqin vetëm disa përmirësime anemike, ndërsa në Europë spiralja e krizës sa vjen e përshkallëzohet duke i zhytur të gjitha vendet në një recesion shkatërrimtar. Por ndërkohë, sipas të dhënave të Departamentit Amerikan të Tregtisë, fitimet e korporatave të industrisë financiare janë të larta, madje më të larta se ato në kohët e kulmit të flluskës së kredive të shtëpive. Dhe ndërkaq, elitat në të dyja anët e Atlantikut i kanë siguruar vetes pakësime dhe madje edhe ndërprerje të takimit të mundësuara pjesërisht nga shkurtimet në fondet për shërbimet sociale. Kështu në Shtetet e  Bashkuara mospagimi i taksave për të pasurit që u vendos në kohën e presidencës “Bush” u zgjat edhe gjatë presidencës aktuale të Obamës, ndërkohë që pagesa e papunësisë dhe të tjera si këto kanë prekur nivele minimale. Por edhe qeveritë në Europë. Veçanërisht ato në Britaninë e Madhe kanë zbatuar heqjen e taksave për të pasurit, ndërkohë që kanë marrë masa shumë të rënda reduktime të pagave e pensioneve te klasa punëtore dhe shtresa e mesme. Dhe klasa europiane financiare ka përfituar edhe më shumë dhe në mënyrë më të drejtpërdrejtë nga kjo situatë, krahasuar me Amerikën. Sa herë që Bashkimi Europian shkon në pika kritike krize për shkak të borxheve të Spanjës, apo Greqisë, liderët e BE-së, veçanërisht Kancelarja gjermane, Merkel, dalin me propozime për shkurtime të mëtejshme të shpenzimeve, me paketa kursimesh marramendëse që bien të gjitha mbi supet e njerëzve të thjeshtë. Në këmbim të kursimeve jepen paketat e shpëtimit financiar. Këto para që trojka i jep “për shpëtim” shkojnë  në bankat që mbajnë borxhet e Spanjës dhe Greqisë, të cilat do të dëmtoheshin sigurisht nëse vendet e sipërpërmendura nuk do të kishin më aftësi paguese. Por paketat e shpëtimit kërkojnë, siç thamë, një disiplinë të fortë financiare shpeshherë të dhimbshme. Njerëzit e zakonshëm goditen e dëmtohen, ndërsa profesionistët financiarë të superpaguar që ndërmjetësuan marrëveshjet për të financuar deficitin e Spanjës dhe Greqisë vazhdojnë që të përfitojnë në përmasa të mëdha. Grekët e paguajnë me çmim gjaku këtë paketë, e cila thuhet se është për të mirën e tyre, por në fakt është për përfitim të bankierëve francezë dhe gjermanë. Në vend që situata siç u premtua të ndryshonte, tani papunësia si në Spanjë, ashtu edhe në Greqi është shumë e rëndë me papunësinë që ka kapur shifrën 205 në të dy vendet. E pavarësisht kësaj edhe në SHBA kërkohen sërish masa të tjera shtrënguese e kursime dhe kjo ka të ngjarë që të vazhdojë edhe në Europë.

26.07.2012

Burimi: Gazeta Shqip

The post “Wall Street” dhe pasanikët. Ja të fituarit e mëdhenj të kursimeve masive (Burimi: Gazeta Shqip, gazeta-shqip.com ) appeared first on Lajme shqip.

FMN parashikon që për vitin 2012, ekonomia kineze të rritet me 8 për qind, por paralajmëroi se nëse nuk ka një përgjigje të shpejtë për krizën e Eurozonës, kjo përqindje mund të përgjysmohet

UASHINGTON - Fondi Monetar Ndërkombëtar paralajmëroi Kinën se kriza financiare e Eurozonës mbetet një ndër rreziqet më të mëdha të rritjes ekonomike të vendit aziatik.

FMN thotë se veç kësaj, ekonomia kineze po përballet edhe me kërcënimet e brendshme, sidomos me rëniet e shitje-blerjeve në tregjet e brendshme, sidomos në ndërtim. Megjithatë, thotë FMN, Kina ka mjetet e duhura për t’iu përgjigjur këtij problemi.

Rritja ekonomike e Kinës ra në 3-mujorin e dytë të këtij viti në nivelin më të ulët historik në 3 vitet e fundit. FMN parashikon që për vitin 2012, ekonomia kineze të rritet me 8 për qind, por paralajmëroi se nëse nuk ka një përgjigje të shpejtë për krizën e Eurozonës, kjo përqindje mund të përgjysmohet.

“Rreziku më i madh i jashtëm për Kinën mbetet Eurozona dhe kriza e saj. Bashkimi Europian është partneri kryesor ekonomik i Kinës, e për këtë kriza atje ul kërkesat për mallrat kineze duke rritur stoqet”, thotë FMN.

25.07.2012

Burimi: Gazeta Shekulli

The post FMN: Eurozona, rrezik për ekonominë e Kinës (Burimi: Gazeta Shekulli, www.shekulli.com.al ) appeared first on Lajme shqip.

Në një raport mbi gjendjen e eurozonës, stafi i FMN-së vlerëson se ka 25 për qind mundësi për deflacion në çmimet e konsumit para vitit 2014 dhe se rreziku është më i madh në vendet si Italia ku rritja e prodhimit është e ngadaltë dhe rritja e taksave e ka bërë inflacionin të duket më i lartë se sa është realisht.

Deflacioni është një rënie shkatërrimtare e çmimeve dhe konsiderohet një fenomen tepër i vështirë për t’u luftuar. Deflacioni mund ta bëjë edhe më të vështirë për Greqinë, Italinë dhe Spanjën të mbajnë borxhet e veta nën kontroll, për shkak se rënia e çmimeve dhe pagave do të sjellë rënie të mëtejshme të të ardhurave fiskale të qeverisë.

Paralajmërimi i FMN-së qe pjesë e një raporti vlerësues mbi politikat në Eurozonë. FMN kritikoi në raport udhëheqësit e Europës për mënyrën se si ato po e trajtojnë krizën.

“Thellimi i krizës sugjeron që rrënjët e problemit mbeten të pashqyrtuara,” tha FMN. Ajo akuzoi atë që e konsideron si mungesë e “politikave ambicioze për të rivendosur rritjen e fortë dhe të balancuar në eurozonë.”

“Vetë qëndrueshmëria e bashkimit monetar është në dyshim,” deklaroi FMN. Fondi lavdëroi progresin e bërë nga udhëheqësit gjatë javëve të fundit për të krijuar një bashkim bankar me një rregullator qendror, gjë që besohet se do të ndalojë rregullatorët kombëtarë të ndjekin politika që synojnë të mbrojnë bankat e veta në dëm të vendeve të tjera.

Mbikëqyrja e përbashkët “i lejon bankave të udhëqihen nga problemet Europiane apo ato të Euros,” komentoi Mahmood Pradhan, zëvendësdrejtor i departamentit për Europën te Fondi Monetar Ndërkombëtar.

Por FMN thotë se eurozona duhet të shkojë më tutje, pra të emetojë bonde të garantuara sëbashku dhe të heqë dorë nga disa aspekte të pavarësisë së financave kombëtare. Gjermania dhe disa vende të tjera janë shprehur në mënyrë të palëkundur kundër borxheve të përbashkëta për sa kohë nuk lejohet të kenë kontroll mbi shpenzimet e vendeve të tjera të eurozonës. Franca dhe vende të tjera janë në favor të borxheve të përbashkëta por nuk pëlqejnë idenë që të heqin dorë nga kontrolli i buxheteve kombëtare.

Blerja e bondeve të qeverive nga Banka Qëndrore Europiane mund të jetë një mënyrë për të luftuar deflacionin ndërsa do të mbajë të ulët koston e borxheve. Por lehtësimi sasior, siç njihet në gjuhën moderne prodhimi i parasë së tepërt, mund të shkaktojë zemërim në Gjermani pasi do të kthehet praktikisht në financim të drejtpërdrejtë të qeverive nga Banka Qëndrore Europiane.

Helge Berger, një këshilltar i FMN-së për Europën ta se Lehtësimi Sasior nuk e dhunon traktatin mbi të cilin është krijuar BQE pasi duhet të konsiderohet si pjesë e detyrës së bankës për të mbajtur nën kontroll normat e interesit.

18 korrik 2012

Burimi: Gazeta Shqip, Top Channel

The post FMN: Europa rrezikohet nga deflacioni (Burimi: Gazeta Shqip, Top Channel, gazeta-shqip.com, www.top-channel.tv ) appeared first on Lajme shqip.

Prioritet për FMN-në mbetet rritja ekonomike në Eurozonë, për pasojë “të gjitha planet do të jenë në zbatim të shpejtë”.

Nga ana tjetër, FMN bën të ditur se 17 vende të Eurozonës, nuk do të jenë të ndikuara nga kjo rritje, pasi pritet që ekonomia e tyre të pësojë ulje me 0.3 %.

Fondi Monetar Ndërkombëtar nënvizoi faktin që ekonomia globale mbetet ende në rrezik, “pasi nuk është kaluar faza kritike”.

17.07.2012

Burimi: Gazeta Shqiptarja.com

The post Ekonomia e Eurozonës, FMN: Në 2013 do rritet me 3.5% (Burimi: Gazeta Shqiptarja.com, www.shqiptarja.com ) appeared first on Lajme shqip.